Mijn eerste bevalling: Deel 4 van 4 "De eindsprint"

 


We vertrokken midden in de nacht naar het ziekenhuis.
Onze verloskundige is mee gegaan naar de verloskamer en toen we goed en wel geïnstalleerd waren (ctg om de buik) ging ze naar huis. Ik weet nu wel, omdat ik zelf verloskundige ben waarom het meestal zo gaat, al zie ik het zelf graag anders, maar ik begreep dat toen niet. Echt niet. Waarom ging ze naar huis? Ze kon toch even met ons samen wachten? We waren al bijna op de helft immers. 4 cm is BIJNA de helft van 10cm. Het zal wel normaal zijn dacht ik. De gynaecoloog neemt het immers over. Ik vond het NIET fijn.

Daar zaten we dan met zijn tweeën, in een kamer in het ziekenhuis, met banden om mijn buik. De ene band zou het hartje registreren van het kindje, de andere registreerde mijn weeën. Dat deze taak in de drie dagen hieraan voorafgaand van Dävid was, daar vroeg niemand naar. Dus gingen we ons focussen, focussen op het apparaat. Tussen de 110 en 160 slagen is goed zeiden ze.  De hartslag werd ook wel eens 164 dus dat is dan niet goed, toch? Maar nee, zo bleek het niet te werken. Maar die focus die bleef. Ze zullen het niet voor niets zeggen dus we letten beiden erg goed op de cijfertjes op het apparaat. Die focus, die was niet fijn! Alles behalve zelfs. Mijn focus zat niet in mijn lijf, maar in het apparaat. Had ik een wee? dan zag ik dat eerder aan het stijgend lijntje op het papier dan dat ik het voelde in mijn lichaam, zakte de wee af, dan voelde ik dat later in mijn lijf, dan dat ik het lijntje naar beneden zag gaan op papier. Op papier ja, want er was toen geen scherm waarop we mee konden kijken. Ik werd deze focus zo enorm zat! Ik draaide me met mijn rug naar het apparaat, wilde het niet meer zien. Ik wilde bevallen, baalde dat we daar in het ziekenhuis waren, alleen. Ik had niet veel pijn, het was goed te doen. Ik kon tussendoor praten, wat eten, wat drinken. Maar dit was toch een heel ander “logisch gevolg op de zwangerschap” dan ik me had voorgesteld.
Toen kwam de verpleegster binnen voor een controle. Omdraaien was volgens haar geen optie, want dan viel de registratie weg. Ik moest dus op mijn rechterzijde blijven liggen. Ze draaide het apparaat dan wel van ons af, zodat we niet hoefden te focussen op de cijfertjes.

Waarom we toen, in die nacht, al naar het ziekenhuis vertrokken zijn snap ik nog steeds niet. De eerste arts die zich liet zien kwam om 7u mijn kamer op. Om te kijken hoe het met mijn ontsluiting was. Ik had 4 cm ontsluiting. Dat was dus evenveel ontsluiting als thuis. Er was wat ontsluiting betreft dus niets, helemaal niets veranderd. (Ik vraag me wel eens af hoe het zou zijn  gegaan als we thuis waren gebleven, in ieder geval tot in de ochtend). Hij vertelde al toen hij binnenkwam dat ik er wel heel vrolijk bij lag voor een vrouw die gaat bevallen. (tja, stel je voor!).  Blijkbaar was ik dus nog steeds niet echt aan het bevallen. Omdat ik “niet gevorderd” was, zou er een infuus ingebracht worden en daar zou weeën opwekkende medicatie langs gegeven worden. Dit zou dan zorgen dat ik beter en sneller ontsluiting zou krijgen.
Het medicijn werd steeds een beetje opgevoerd. Wij dachten, (alweer) NU gaat het beginnen! De weeën veranderden inderdaad. Ze kwamen vaker en vaker. Maar al heel snel reageerde ons kindje op deze weeën met een tragere hartslag.  Daarom moest het medicijn weer verminderd worden. Als het dan weer goed ging met het kindje werd het weer opgebouwd. Maar binnen no time had ik continue weeënstorm en opnieuw een tragere hartslag. Had ik toen een fractie geweten van wat ik nu weet….

Maar dat was niet het geval, dus ik onderging wat ik ‘moest’ ondergaan. Ik lag op bed, op mijn rug,  uur…. na uur….. na uur…….
Met banden om mijn buik, ook dat nog, want ons kindje moest goed geregistreerd worden. Na een poosje had ik heftige rugweeën, op mijn rug liggen was geen optie meer dus draaide ik op mijn zijde. Met als gevolg dat de hartslag weer te wisselvallig werd om een goed beeld te vormen van de conditie van ons kindje. Dus werd er een electrode op het hoofdje geplaatst. "Inwendige monitoring" noemden ze het.  Had ik toen geweten wat ik nu weet.
Oef…..Tranen..........daar waren ze weer.
 
De uren tikten voorbij, de vordering weigerde. Er gebeurde weinig tot niets. 6cm, laat op de middag. Het kon zijn dat dit kwam door dat mijn kindje er “verkeerd” voor lag. Het kindje was nog niet geboren en deed al dingen verkeerd?! De dokter vertelde dat hij het inwendig kon proberen te "corrigeren". Dit klonk minder heftig dan het was. Dit was echt een traumatische ervaring voor mij, niet om WAT er gedaan werd, maar om HOE het gedaan werd. Ik deed er helemaal niet toe, er moest een handeling gebeuren…. En dus gebeurde er een handeling. Ook al vroeg ik om even te wachten tot de wee voor ik was, ook al schreeuwde ik het uit.
En daar waren weer die tranen….. Nu ook bij Dävid

Weer wat uurtjes later nog steeds 6 cm. Omdat ik, Dävid en de verpleegkundigen boos geworden waren op de arts, om wat zich had afgespeeld tijdens de poging tot  draaien, kwam er een nieuwe dokter die mij zou gaan begeleiden. Hij kwam binnen met voor mij, toen, de meest als muziek klinkende woorden van de afgelopen 3 dagen. “meisje, zo ga je dit niet volhouden he? Je kindje vindt een hogere dosis weeënopwekkers niet fijn, dus we hebben tijd nodig, veel tijd misschien. We gaan je een ruggenprik geven”. Ik vond het idee ruggenprik, griezelig. Ik wist niet wat ik nu wist…… dus kreeg ik de ruggenprik. Ik was er toen echt heel blij mee!

Ik heb wat geslapen. Kon mijn benen niet meer bewegen, ook die waren verdoofd. Maar dat nam ik voor lief. Ik lag rustig (kon ook niet anders  ) Dävid at zijn maaltijd op (of ja…. mijn maaltijd die ik niet wilde).
Toen de medicatie begon uit te werken, meldde ik dit, want dat was de bedoeling, opnieuw controle. 6 cm. Weer niks gevorderd.
Er zou een nieuwe dosis pijnstilling klaar worden gemaakt. De verpleegster ging weg, maar niet veel later voelde ik ineens een drukkend gevoel...

Dit is gek?!?…. Het was geen pijn. Maar druk. Dävid drukte op de bel. Nog geen minuut later voelde ik niet alleen druk, maar was het hele gevoel van de wee terug. De verpleegster kwam. De arts assistent werd er bij gehaald. Er werd gecontroleerd op ontsluiting. Ik had 8 cm…….
Er werd besloten om even geen dosis meer toe te dienen, maar af te wachten. De arts assistent verliet de kamer. De verpleegkundige was nog even bij ons. Het drukgevoel dat ik had veranderde in een vloek en een zucht in onhoudbare persdrang! De verpleegkundige was nog bij mij. Ik mocht niet persen, moest proberen te puffen omdat ik nog geen 10 cm had. Toen ik aangaf dat het echt niet ging, dat puffen onmogelijk was, zei ze de volgende wee: ”Wacht maar, het duurt niet lang meer, ik zie al haartjes!” Ze drukt op de bel, gooit de deur open, roept “ik wil een arts, NU!”
Jeetje, wat gebeurde er zojuist? wat is er aan de hand? ik kan toch niet nu? 10? …. PERSDRANG!! Onhoudbaar!!!

Na 3 weeën werd ze geboren….. ZE! Een Meisje dus! Het was het mooiste meisje dat ik ooit had gezien. Ik kon het niet geloven. Ze was er! Ze kwam, juist op het moment dat ik dacht dat ze nooit meer zou komen.
We maakten rustig kennis.
Alles was goed met haar! Alles was goed met mij, alles was goed met Dävid. Ze was er, alles was vergeten, alles wat er gebeurd was. We hadden ons eerste kindje.  We waren een gezinnetje. En daar waren de tranen. En ja, ook nu weer bij Dävid. Alles was goed nu…..tot het moment dat…..

Daar zaten we dan. Dävid met gevulde buik van de avondmaaltijd die ik niet wilde en ik? Ik met lege buik. Geen kindje in mijn armen…. Mijn kindje was niet bij mij…  Omdat ik meer dan 24u gebroken vliezen had, moest het kindje ter observatie mee naar de neonatologie omdat er kans was op infectie. Had ik toen geweten wat ik nu weet...

Maar dat was niet het geval.

Op dinsdag 11-08-1998 werd ze geboren, om 19.30u in de avond. Er is nooit een mooiere dag geweest in augustus. Er kon geen datum tegenop. niet 08-08-1998, niet 09-08-1998, niet 10-08-1998 wat bleek 11-08-1998 een mooie dag! Een prachtige dag! De prachtigste dag van alle prachtigste dagen!

De gevoelens van toen kan ik nog helemaal terug halen, mooie gevoelens en minder mooie gevoelens. Er zijn vele momenten geweest waarop ik tranen gelaten heb tijdens mijn aanwezigheid in het ziekenhuis en dat was niet alleen van blijdschap ☹
Het verdriet dat ik voelde tijdens  die dagen in het ziekenhuis, de vreselijke ervaring tijdens het corrigeren van de ligging van het hoofdje, het gescheiden zijn van mijn meisje, de eerste twee dagen van het leven van mijn kindje, dat heb ik nooit meer, gelukkig, NOOIT MEER gevoeld.

Het was een heftige reis maar ook een hele bijzondere, prachtige, intense ervaring. Maar ik wens dat niemand die ik begeleid tijdens hun zwangerschap en bevalling de dingen die ik als negatief ervaren heb hoeft mee te maken.…....

Vandaag op dinsdag 11-08-2015 vieren we haar 17e verjaardag en post ik een blog over haar geboorte. Om 19.30u precies!
Vandaag rollen er geen tranen van verdriet…. Alleen maar van blijdschap, heel veel trots en blijdschap!
Proficiat lieve meid, nog steeds het mooiste meisje dat ik ooit heb gezien