Mijn eerste bevalling: Deel 3 van 4 "Emotionele achtbaan"

 

 


David en ik hebben geen regelmaat kunnen ontdekken in de activiteit die in mijn buik plaatsvond. Het was gewoon een nacht van zondag op maandag waarin we (achteraf wisten we dat) min of meer vrijwillig besloten hadden om niet te gaan slapen. Vrijwillig omdat we dachten dat het wel zou gaan beginnen. Met pen en papier in de aanslag om de weeën te timen fantaseerden we over hoe het allemaal zou gaan, keken we nog een keertje na of alles in de tas zat. We zouden naar het ziekenhuis gaan in Heerlen zodra de bevalling goed op gang was. Dat hadden we zo afgesproken toen ik rond de helft van mijn zwangerschap de vraag gesteld kreeg waar ik wilde bevallen. borst of flesvoeding? Thuis of in het ziekenhuis? Het ziekenhuis was voor ons een logische keus. Waarom? Geen idee. Ik kreeg geen vraag naar waarom ik dat wilde. Achteraf  vind ik dat heel jammer, ik was jong, wist ik veel?! (jaja, daar is ie weer).

Dävid en ik keken uit naar het moment dat de verloskundige ons zou komen bezoeken om 9.00u in de ochtend zodat ze ons kon vertellen wat de volgende stap zou zijn en waarvoor we nu eigenlijk in de startblokken zaten. Ze kwam inderdaad om 9.30u, controleerde het vruchtwater, dat helder bleek te zijn en dat bleek de bedoeling te zijn. Constateerde dat ik nog geen weeën had, vertelde dat we daar op aan het wachten waren en sprak met ons af dat ze rond 16.00u in de middag nog eens terug zou komen.

WAT!?!?!? 16.00u in de middag? Toen vannacht mijn vliezen scheurden had ik nooit niet gedacht dat ik om 16.00u in de middag nog een controle zou krijgen om te kijken of ik dan misschien wél aan het bevallen zou zijn, of ik dan misschien wél weeën zou hebben. In mijn verhaal was ik al lang bevallen rond die tijd. Ik zag nooit op tegen de bevalling, had geen angst, voor mij was de bevalling een logisch gevolg op de zwangerschap. De zwangerschap, die ik door het ziek zijn, inmiddels behoorlijk zat was, dus kom maar op. Geen moment had ik gedacht over hoe lang het zou duren, geen moment had ik gedacht dat vliezen konden breken zonder dat er weeën zouden volgen, geen moment had ik gedacht dat ik me geen raad zou weten met de tijd die we moesten afwachten op weeën. Want wat ga je doen als je voortdurend water druppelt, moe bent omdat je niet geslapen hebt, maar niet wilt slapen omdat je wilt bevallen? De tijd ging traag voorbij.....

Om 16.00u kwam inderdaad de verloskundige opnieuw, om opnieuw te constateren dat er niets veranderd was. Ze sprak met ons af dat we in de avond rond 19.00u maar naar de praktijk moesten komen wandelen. Wandelen zette misschien alles wel in gang. En toen ging ze weer. Niet lang nadat ze vertrok voelde ik weer krampen. YES! Daar gaan we misschien. Pen, papier........16.20u, …..16.28u…..16.35u….16.41u…..16.46u en zo ging het wel door. Heerlijk! Ik had weeën. Ze waren prima te doen, ze leken regelmatig. Helemaal mooi. Om 18.00 belde ik de praktijk, dat ik niet gelopen kwam, omdat ik weeën had. Dus zou de verloskundige dan wel naar mij komen. Fijn! Ik hobbelde verder.  De weeën kwamen rond de 7 minuten (gemiddeld), ik voelde ze een beetje in mijn buik, maar vooral in mijn rug. Ik was goed bezig!

Helemaal blij dat het op gang was gekomen  kwam de verloskundige mij rond 19.00u de ontmoedigende woorden brengen dat de weeën toch echt om de 4-5 minuten moeten komen. Ik was dus nog niet aan het ‘bevallen’ maar aan het ‘rommelen’!
Oke, weer wat geleerd. Een bevalling kon dus gewoon “beginnen” met gebroken vliezen, zonder dat het echt “begonnen was”. Tjonge jonge, wist ik veel!?

Maar dat was niet het enige wat ze vertelde. Als vannacht om 03.30u de baby niet geboren zou zijn, zou de verloskundige morgenochtend bellen met het ziekenhuis en me overdragen aan de gynaecoloog! Nu komt er dus ook nog tijdsdruk bij! Fijn is dat! Een deadline was het! Behalve dat ik moe was voelde ik me niet verkeerd. Ik voelde niks van die tijdsdruk in mijn lijf, maar die was er blijkbaar wel volgens de verloskundige. “Overdragen aan de gynaecoloog”, “over-dra-gen-aan-de-gyn-ae-co-loog!” brrr… Dat was iets wat ik echt niet wilde!!!
Mensen die mij kennen weten dat het niet alleen te maken had met het feit dat de bevalling dan waarschijnlijk nog lang zou duren.

Ik werd begeleid door een groepspraktijk en was heel blij dat de verloskundige die dienst had mijn bevalling zou begeleiden. En nu dit! Ik zag het al gebeuren. Dan lig ik in het grote ziekenhuis (waar ik echt niet graag was) met een vreemde arts, of misschien wel 2, of 3??….. Nee dat zou niet gebeuren. We hadden nog wat uren te gaan, de weëen waren begonnen, het zou wel goed komen…….

Om 22.00 zijn we naar bed gegaan. Dävid heb ik om 01.45u  wakker gemaakt omdat de weeën tussen 22.00 en 02.00 zich hadden opgebouwd en nu toch wel heel snel kwamen, hij MOEST wel wakker worden natuurlijk, want ….. pen, papier…TIMEN! :D

Daar gingen we weer. Al snel bleek dat de weeën elke 3 minuten kwamen. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe het voelde om die tijden op dat briefje te zien. Het ging een beetje zo:
Jeanny:“ja daar komt weer eentje”
David kijkt op klok. Schrijft tijd op.
Jeanny: “nu is hij weg”
David kijkt op klok, schrijft duur op.
Jeanny komt op adem.
Jeanny: Ja daar komt weer eentje”
David kijkt op klok, grote ogen, kijkt naar mij, nu ook bij mij grote vragende ogen.
Jeanny:” en?”
David: ”dat waren maar 3 minuten!”

Het is een bijzondere activiteit, dat weeën timen, het brengt spanning mee, sensatie haast, je bent samen met iets bezig, je merkt dat het opbouwt, je weet dat het je dichterbij brengt, als het zich opbouwt.....en weet je, nu 17 jaar later, weet ik nog waar we waren, hoe de kamer was, waar de pen lag en het papier, welk horloge gebruikt werd... het heeft indruk gemaakt, dat timen.....  maar achteraf hadden we beter met hele andere dingen bezig kunnen zijn. Maar ja,… we waren jong. . . wisten wij veel?!

Oke, we hadden weeën EN we hadden weeën om de 3 minuten EN het was nog geen 03.30u!! Dit was goed! We zouden de verloskundige gaan bellen met het goede nieuws. Ze kon onze bevalling begeleiden zoals al steeds ons plan was. YES!
De verloskundige kwam langs, het was 2.45u in de nacht. Er werd gecontroleerd hoeveel ontsluiting ik had. Ik had 4 cm ontsluiting. Zie je nou, ik was echt wel ECHT bezig, ik was wél aan het bevallen! YES! YES! Na de woorden: ”je hebt 4 cm ontsluiting” volgden echter ook de woorden: “maar dat gaan we natuurlijk nooit redden voor 3.30u hè Jeanny? Ik zal je moeten overdragen aan de gynaecoloog”…..
Alsof iemand me met een koud water tuinslang wakker sproeide, ontwaakte ik uit mijn bevalmodus. Om alles waar ik tot nu toe om gebaald had in de afgelopen dagen, van het niet bevallen op mijn uitgetelde datum, naar het niet opstarten met regelmatige weeën, naar het merken dat het toch wel lang zou duren voordat ik echt ging bevallen, had ik nergens zo enorm van  gebaald en was ik nooit zó onderuitgehaald als door deze mededeling. Ik “moest” met de gynaecoloog bevallen.….
Gelukkig ging mijn verloskundige mee naar het ziekenhuis…….