Mijn eerste bevalling: Deel 2 van 4 "Check!"

 

 

 


Het werd zondagochtend. Een ochtend die net als alle ochtenden begon met het besef dat ons kindje ook de afgelopen nacht niet geboren was. Ik werd gewoon wakker, net als alle andere ochtenden. Mijn buik bleek dus toch geen zeepbel te zijn geweest en ook was het kindje in mijn buik geen grote grap, dat kon ik duidelijk voelen aan de storm in mijn buik, maar de uitgerekende datum "acht acht achtennegentig" of "8-8-'98" of "8-8-1998" was VOORGOED-VOL-TOOID-VERLEDEN-TIJD. Die datum kwam niet meer. Nooit meer! Op 8 augustus van elk jaar dat zou volgen zou ik denken aan het jaar 1998, het jaar waarin er voor ons kindje een "uitgetelde datum" werd bepaald. Het jaar waarin de uitgetelde datum helemaal niet zo goed uitgeteld bleek te zijn. Het jaar met de slechtst uitgetelde datums ever. Het jaar waarin....
Ik was duidelijk nog steeds wat ‘gepikeerd’  over hoe ik gisteren “in de maling genomen was” en vond dat elk uur voelde als een dag, een week misschien. Misschien was ik gisteren niet in de maling genomen maar had ik me zelf 9 maanden voor de gek gehouden? Ik begreep ondertussen wel dat die uitgerekende datum helemaal niets zegt over wanneer je gaat bevallen. Hadden ze me dat maar eerder uitgelegd, dat had een hoop onprettige gevoelens gespaard, denk ik. Genoeg gedramatiseerd. We moesten door.

Vandaag was het “negen acht achtennegentig”. 17 jaar later bleek 9-8-2015 een prima dag om de 17e verjaardag te vieren, maar in 1998 vond ons kindje het alles behalve een geschikte datum om geboren te worden. Zoals een zondag voor velen bedoeld is, bleef het rustig. Zo nu en dan een periode met wat harde buiken / oefenweeën. Maar er zat geen regelmaat meer in.
Voor de rest van de dag besloot ik niks te ondernemen buiten de deur. Ik wilde bezig zijn met de komst van ons kindje. Niets meer en niets minder.  Ik besloot nog wat tekstjes uit te printen die ik mooi vond, wat mooie oneliners, enkele gedichten. Misschien vond ik nog wat moois om in het fotoalbum te verwerken. Maar ook 9-8-'98 ging voorbij en in de avond wisten we, dat ondanks de periodes met harde buiken,  de kans groot was, dat ons kindje  vandaag niet meer geboren ging worden. Ik denk nog wel vaker terug aan die dagen. Zo rondom de uitgetelde datum. Ik vond het altijd best speciaal om te gaan slapen met de gedachte dat het vannacht misschien……

Ik lag laat te slapen. Het rommelen stopte pas rond 02.00u in de nacht. Ik was moe, mijn ogen zwaar, mijn lichaam loom. Ik wrijf over mijn buik en hoop dat het niet lang meer zal duren, dan dommel ik in slaap. Mijn droom zal me meegevoerd hebben naar verschillende plekjes. Ik weet niet meer  precies waar naartoe. Maar ik weet wel dat ik in mijn droom een toilet opzocht omdat ik heel nodig moest plassen. Dat weet ik omdat ik het me herinner en omdat mijn dagboek me dat vandaag,  17 jaar later. laat lezen. Dat ga ik dus ook doen…….plassen.......in de droom……ten minste dat dacht ik....

Oei!!! dit is geen droom! Ik moet echt plassen!  Ik kijk op de wekker, het is 03.30u in de nacht. Tegen de tijd dat ik door heb dat wakker worden echt wel handig is om te kunnen plassen merk ik dat ik voort moet maken. Ik “ren” (voor zover je dat kan als je nachtblind, hoogzwanger en slaapdronken bent) naar het toilet. Als ik het licht aan doe zie en voel ik dat mijn hele ondergoed en pyjama kletsnat zijn. Hey, oke, dit is best vreemd. Heb ik nou echt in bed geplast? Was het geen droom dat ik moest plassen? Was ik dan toch te laat? Ik verschoon mezelf, loop terug naar de slaapkamer om het bed waar Dävid natuurlijk ook nog in ligt, te controleren. Huh?! Das gek, het bed helemaal droog! Ik moet wel heel dronken zijn. Ik snap er helemaal niks van en besluit weer lekker in bed te gaan liggen. Op het moment dat ik me net lekker had “geïnstalleerd” en mijn voedingskussen (Oh lieve, trouwe, onmisbare vriend!) op zijn plek gelegd had, voelde ik weer vocht lopen. Ik fluister:”Dävid!… Dävid!….ik denk dat mijn vliezen zijn gebroken”....

Dävid moest ook even ontwaken. Dan herinner ik mij dat we bij gebroken vliezen de verloskundige moesten bellen. Dit was een mijlpaal, eureka! Eindelijk een ✅! Wij mochten bellen om te vertellen dat ons kindje er aan ging komen en dat deden we dus! We zouden gaan bevallen! YES!
We ruimden nog snel even wat spulletjes op en haalden de wasmand van de badkamer zodat het netjes was voor als de verloskundige midden in de nacht bij ons op visite kwam. Je wilt een goede indruk maken toch? Ik ging nog net niet mijn haar in model brengen maar weet zeker dat ik er over nagedacht heb.

Dävid belde de verloskundige (ik vond het te spannend). Maar dat was blijkbaar niet de bedoeling. Ik moest de vragen die ze wilde stellen beantwoorden dus vroeg ze mij aan de telefoon. ”Welke kleur heeft het vruchtwater? Is er ook bloedverlies? Heb je weeën?  Voel je het kindje goed bewegen? ......"
Blijkbaar waren de antwoorden allemaal goed genoeg voor de volgende ronde. De volgende ronde die ik helemaal niet in wilde. Ik wilde hem overslaan. Ik wist niet eens dat die ronde bestond! De volgende ronde die "uw vliezen zijn gebroken maar er gebeurd verder helemaal niks" zouden wij wel even overslaan. Maar ja: "ik was jong, wist ik veel?!?!"

Het advies van de verloskundige: “ga nog even lekker slapen, nu het nog kan, morgenochtend om 9.00u kom ik bij jullie thuis langs voor een controle”. Ik was compleet de weg kwijt! Mijn enige gedachte: ”Slapen?! Maar mijn baby komt er toch aan?” Ik vond het echt zo gek! Ik geloofde er ook helemaal niks van. Morgenochtend 9.00u, dat gingen we heus niet halen, we wisten het zeker.

Dävid en ik hebben dubbel gelegen om de scene die zich deze nacht in bed  had afgespeeld. Maar vonden het allebei maar niks om nu te gaan slapen. We belden een vriendin, Opa’s en oma’s. Ook al was het midden in de nacht, onze baby kwam eraan!
We pakten de pen, het papier, de telefoon en een glas drinken. Maar geslapen? Nee, we hebben die nacht geen oog meer dicht gedaan……