Mijn eerste bevalling: Deel 1 van 4 "de uitgerekende datum"

 


Geïnspireerd door de datum van vandaag en een gesprek dat ik gisteren had met een mama uit mijn praktijk, heb ik besloten om jullie mee op reis te nemen naar mijn eigen zwangerschapservaringen. Ik ga proberen regelmatig een klein deel te schrijven. Dit eerste deel, dat dus wordt vervolgd, hoort bij de zwangerschap van ons 1e kindje. Over de zwangerschap vertel ik later, maar omdat het vandaag 8-8-2015 is, begin ik mijn 1e blog met:

#1  “De uitgerekende datum......ik was jong, wist ik veel?!”.

1998, ik was jong, 20 jaar om precies te zijn. Ik wilde al sinds ik veel jonger was kindjes. Ik wist heus hoe je kindjes moest maken (jaja!) en had de mazzel mijn huidige man als 16 jarig meisje tegen het lijf te lopen. Twee belangrijke feiten die hebben bijgedragen aan het uitkomen van die droom.

Ik wist dat ik zwanger was, omdat ik misselijk was, niet gewoon misselijk, zoals je dat ook wel eens kunt zijn als je te veel gedronken of gegeten hebt. Nee, dit was niet gewoon, dit was MISSELIJK.  Con-ti-nue spugen!
Het kon niet anders, ik was zwanger!
De positieve test was een bevestiging van mijn vermoeden. Nadat deze bevestiging echt was doorgedrongen belde ik de huisarts en maakte een afspraak. Al snel werd mij duidelijk gemaakt dat een positieve test een positieve test is, er geen extra bevestiging nodig was en dat ik me mocht aanmelden bij een verloskundige in de buurt. De folder van de praktijk die het dichtst bij ons in de buurt zat kreeg ik mee en dus belde ik die praktijk voor het maken van een afspraak.
Ik was jong, wist ik veel?

We mochten naar de praktijk komen. “We”, want we waren samen zwanger natuurlijk, elke keer dat ik voor een controle naar de verloskundige moest tijdens de zwangerschap, waren we samen. Mijn partner had wisselende diensten en er was altijd wel iets te regelen om tijdens kantooruren samen op spreekuur te kunnen verschijnen. Heel fijn om dit samen te kunnen doen. Het was een periode waarin ik veel vragen had, maar ik stelde ze niet gauw. Ik nam de zwangerschap dag voor dag. Ik was veel ziek. Heel veel ziek. Negen maanden lang. Internet was er nog niet. Althans, dat denk ik, de eerste pioniers maakten er misschien al gebruik van, maar wij hadden nog een pc met zwart beeld en groene lettertjes welke luisterde naar opdrachten als "save", “load” en “run”. Later zou blijken dat het internettijdperk, met vele tot dan onbekende nieuwe woorden, om de hoek stond. Maar reclame op tv met verwijzingen naar websites bestonden nog niet en nee er was dus ook nog geen www.google.nl. (Wat zou ik trouwens tegenwoordig zwangere vrouwen soms hetzelfde wensen, maar dat terzijde). Ik kon met mijn pc prachtige verslagen typen en er gedichten op maken voor het kindje in mijn buik. Wat had ik meer nodig? Ik was jong, wist ik veel?!

“Wat is de eerste dag van je laatste menstruatie?”. De eerste vraag tijdens de intake, na een korte, vlugge, maar prettige kennismaking, bij de verloskundige wel te verstaan. Dit was zo’n moment waarop 20 gedachten in 1 seconde door je hoofd schieten.  Niemand had mij ooit gezegd dat ik die datum had moeten noteren?!? Ik vond het een rare vraag. Zijn er echt vrouwen die hun menstruatiedatum in de agenda noteren? En zo ja, waarom dan? Georganiseerd als ik was, hád ik niet eens een agenda en aan kalenders had ik een bloedhekel! Nog geen 20 jaar later zouden er "apps" bestaan waarin je je cyclus nauwgezet kon bijhouden. Maar nu nog niet. Van apps hadden we nog niet gehoord. Nee, ik kon echt he-le-maal niks met die vraag!

Trouwens, die eerste dag van mijn laatste menstruatie leek ook al miljoenen jaren geleden joh! Minstens! Er hadden ondertussen immers historische gebeurtenissen plaatsgevonden! Leuke en minder leuke. Vele keren spugen, een positieve zwangerschapstest, opa’s, oma’s, zussen, broers het nieuws vertellen, een bezoek aan de huisarts en nu aan de verloskundige.... Ik was al blij dat ik wist wat ik gisteren gegeten had… (hormonen… het zijn krengen!) hoe in hemelsnaam moest ik me die datum van die laatste menstruatie herinneren?!?
Dus wat voor rare vraag was dat nou helemaal?
Mijn antwoord zal geklonken hebben als: “Ehhhhhh…” 
 
Omdat ik dus niet wist welke dag dat was geweest, kon er een afspraak gemaakt worden voor een echo. In het ziekenhuis. Ze zouden daar “de termijn” bepalen door het opmeten van het kindje. Ik kreeg een briefje mee. “Onzekere zs duur. EDLM onbekend”.  Meer uitleg was er niet. Ik dacht nog “komt dat even goed uit dat ik die dag niet wist, krijg ik mooi een echo, kan ik mijn kindje zien”. Ik was jong, wist ik veel?!

Er werd een afspraak gemaakt voor de echo. Wat viel dat tegen! 45 minuten in de wachtkamer, 2 min binnen. Dat was dan inclusief aan en uitkleden (nou ja gevoelsmatig). De echoscopiste gaf ons een hand en keek naar een scherm. Er hing ook een scherm aan het plafond. Daar konden wij “MEEkijken”. Het duurde even voordat we überhaupt doorhadden in welke richting we moesten kijken, maar verder hadden we geen idee WAAR we WAT moesten zien. Ik zag voor de eerste keer in mijn leven een echobeeld. Dat was toen namelijk heus HEEL anders, want nu weten iedereen wel hoe zo'n echobeeld er uit ziet. We zaten vast met een hele intelligente blik te staren naar zwart wit delen, in de hoop iets te herkennen wat op een baby lijkt, zodat we maar vooral niet door de mand vielen, tot er met een pijltje een knipperend vlekje werd aangewezen, dat was het HARTJE! Het HARTJE van ONZE baby!! Het HARTJE van ONZE baby in MIJN buik. In mijn buik groeide dus echt een baby!!  En toen werd het beeld blurry..........
Die hormonen zijn krengen! Dat had ik al ondervonden als ik weer eens vergeten was wat ik ook alweer wilde zeggen, of als ik merkte dat ik echt niet meer kon bedenken wat nou gisteren op tafel stond, of als ik weer eens boven het toilet hing, maar nu ontdekte ik dat hormonen op molecuulniveau stekels moesten hebben, die krengen prikken namelijk vreselijk in je ogen en vertroebelen je beeld!

Ik zal rond de 12 weken zwanger zijn geweest bij de eerste (en tevens laatste) echo. De uitgerekende datum was nu bekend.
08-08-1998, exact 17 jaar geleden, toevallig ook een zaterdag. Ik vond het een prachtige datum. Het lag lekker in de mond “acht-acht-achtennegentig”. (Ja,ja...kom maar op, dat was inderdaad VORIGE eeuw!). Ik had me ingesteld op die datum. Later zou pas blijken hoezeer ik me had ingesteld op die datum.

Het werd 8-8-'98. Mij was verteld dat dit DE uitgerekende datum was, "DE UIT-GE-RE-KEN-DE DA-TUM" (horen jullie de slomotion?). Dus zou ik vandaag bevallen! Vandaag was immers 8-8-98, Toch?
Mijn buik deed best wel wat "dingen" die voor mij door konden gaan als weëen. Ik was nog nooit bevallen. Ik was jong, wist ik veel?!
Die "dingen"  kwamen gedurende de dag regelmatig, we gingen ze timen, NATUURLIJK gingen we ze timen! Joh, elke wee stond keurig op papier! Ze kwamen na een tijdje zelfs zeer  strak getimed om de 7 minuten. Vinden jullie dat trouwens niet WAANzinnig? dat er een tijdsklok in je baarmoederspier zit die precies weet dat het elke 7 minuten weer tijd is om samen te trekken? of elke 5 minuten? of elke 2 minuten? ik vind dat oprecht fascinerend! Je gaat je afvragen. Wat was er eerder? De tijd (en dus de minuut) of de baarmoederspier? Tja en dan raak je de weg toch helemaal kwijt!?
En alsof ik mijn baarmoeder, die zo precies "dingen" kon creëeren dat klusje niet kon toevertrouwen en bewijs moest verzamelen voor als mijn verloskundige zou komen, schreven wij de weeën keurig op, onder elkaar. Stel je voor ze zou me niet op mijn woord geloven dan hadden we altijd nog het lijstje.  Nee serieus dat lijstje, dat was heilig! Aan mijn man de eer om dat bij te houden. Elke wee. Die van 14.22u, die van 14.29u, die van 15.46u die van 15.53u die 16.21u die van 16.28u die van 16.35u enz. en dat was niet het enige, we telden ook nog hoe lang ze duurden. 30 sec. 45 sec. 60 sec 53 sec.... We hadden immers van de verloskundige een prachtig briefje mee gekregen, daarop stond precies wanneer we konden weten dat de bevalling begonnen was en wanneer we mochten bellen. De weeën hoefden nu alleen nog maar net iets sneller te komen voordat ik de verloskundige mocht bellen. Ik voldeed dus nog maar nét niet aan de eisen,  het kon nu dus  niet lang meer duren, het was al avond geworden en de uitgerekende datum was bijna voorbij. Dus nog even "rondwaggelen" met de telefoon in positie, naast de pen en het papier. Klaar voor de start! Ik was jong, wist ik veel?!

Met nog maar een paar uurtjes te gaan voor middernacht, werd de kans dat ons kindje (we wisten niet of het een jongetje of een meisje was) vandaag geboren zou worden, kleiner en kleiner.   "Negen acht achtennegentig" vond ik geen mooie datum. Als je het zo opschrijft: "9-8-98" was het natuurlijk een prachtige datum oftewel “9898” (jaja, ik heb wat met cijfertjes) maar "acht acht achtennegenttig" en "8-8-98" daar kon voor mij geen datum tegenop.

Het werd middernacht, ik was moe, negen maanden spugen, veel spugen, con-ti-nue spugen en ziek zijn hadden hun tol geëist. Ik was teleurgesteld, de weëen kwamen niet sneller achter elkaar, ze leken zelfs wat minder vaak te komen, ik kon de verloskundige niet bellen dat ik aan het bevallen was. Ik voldeed niet aan wat op het briefje stond. Ik moest gaan slapen, oké ik wist nu dat het niet meer 8-8-98 ging worden. Maar voor mij betekende dit, dat nu de bevalling vandaag niet had plaatsgevonden, het vast helemaal niet meer plaats zou vinden. Mijn buik zou als een zeepbel weg te prikken zijn en dan zou samen met de buik, ook de baby zijn. Jammer dan, had je het maar in je agenda moeten schrijven, nu ben je te laat, volgende keer beter. Dat waren mijn gedachten. Het klopte gewoon niet. Dit was niet zoals het zou moeten gaan. Ik was letterlijk en figuurlijk uitgeteld. De kamer om me heen werd blurry..... Hormonen, het zijn krengen!
Ik besloot om maar eens naar bed te gaan. Ik wilde wel nog 1 foto, (letterlijk, want het was de tijd van camara's met rolletjes. En de rolletjes die ik had, wilde ik sparen voor de bevalling) één kiekje van hoé zeer ik vandaag toe was aan de geboorte van ons eerste kindje en een beetje voor de zekerheid, want wat nou als die gedachte van de zeepbel waar werd? Dan had ik in ieder geval een foto voor als ik later groot zou zijn.
Ik was jong, wist ik veel?!