Inspiratie en dat soort dingen



Een geboorte aankondiging schrijven brengt me altijd eerst terug in de tijd. Herinneringen flitsen voorbij. Soms terug naar een eerste mailcontact. “ik heb veel over je gehoord”. “mijn vriendin, die en die, vertelde over je”. “heb je nog plek in januari?”. “Wij zijn onverwacht zwanger, we vinden het spannend, maar hij of zij is zo gewenst!” of “We waren op het internet  op zoek naar een verloskundige, we zagen dat jij solo werkt, dat lijkt ons heel prettig”. Ieder koppel komt met hun eigen verhaal. Leuk vind ik dat. De mail geeft me al een beeld van wie iemand is, een gevoel.

Dan komt de eerste afspraak, de intake. Ik zie het koppel binnenkomen. Vaak een beetje gespannen, het is ook nog al wat, zo’n eerste afspraak bij de verloskundige! Iemand die je niet kent, die je toch moet gaan begeleiden bij een van de belangrijkste gebeurtenissen in je leven. Zou het klikken? is ze wie we denken dat ze zal zijn? Wat zal ze ons allemaal gaan vragen, hoe ziet zo een intake eruit? Ik zie het de mensen denken. Soms zie ik ze denken:” ahhh dus JIJ bent Jeanny” met een bijna hoorbare zucht van opluchting. Met een blik van:”Blijkt die Jeanny gewoon een hele normale vrouw te zijn”.  Haha.. Leuk is dat, ik ziet het gebeuren en denk:”Laat ik het ijs maar vlug breken”.

Maar ook ik kan het soms spannend vinden, die eerste ontmoeting, want ik realiseer me telkens weer dat ik een zwanger koppel mag gaan begeleiden bij hun reis naar het ouderschap. Een groots gebeuren, wat kwetsbaar is, fragiel. Als je het mij vraagt wordt er een relatie aangegaan die niet te vergelijken is met welke zorgverlener- cliënt relatie dan ook! Telkens weer realiseer ik me dat. Deze relatie is uniek. Het contact is uniek, de gebeurtenis is uniek, het verhaal is uniek.
Ondanks dat solo werken veel voordelen kent, kan het solistisch werken wanneer er geen klik is, ook nadelig zijn. Want een collega waarmee het misschien meer klikt, is niet voorhanden binnen de praktijk. En juist die klik is in deze relatie zo ontzettend belangrijk.
Die eerste ontmoeting,  een eerste gedachte, een eerste gevoel. Soms direct een klik, soms iets later, maar meestal toch wel al tijdens de eerste afspraak. Fijn! bij het afsluiten van die eerste afspraak voel ik blijdschap, vreugde, ik kan me verheugen op wat komen gaat, het avontuur van de mensen die ik de hand schud, wordt ook een beetje mijn avontuur, ik mag delen in het geluk, soms in het verdriet, maar ook dat, misschien dat nog wel veel meer, geeft een verbinding.

En dan zit ik, vaak in de avond, achter mijn laptopje, te schrijven over een geboorte, een ervaring, een reis, in gedachte schiet ik van de eerste ontmoeting, het ijs wat gebroken wordt, naar een berichtje dat ik ontvang, een berichtje waarin blij gedeeld wordt dat mama en papa te horen kregen of ze een jongen of meisje verwachten. Of ik schiet weer terug naar  de tranen op mama’s wangen als ze de eerste keer het kloppend hartje hoort. Of de trotse blik op papa’s gezicht wanneer hij voelt hoe het kindje in de buik ligt of praat over hoe prachtig zijn vrouw eruit ziet. De blijdschap van een nieuwe zwangerschap wanneer een eerdere prille zwangerschap helaas misliep. Ik zie mama en papa voor me wanneer ze hun bevalplan geschreven hebben en met me bespreken, ik herinner me het “fantaseren” over hoe deze bevalling of geboorte nou toch zou gaan, de humor, de leuke anekdotes, de typische uitspraken van papa, of mama, de bezoekjes van grote broers of zussen die trots mee helpen bij het luisteren van het hartje.  Maar ook oma’s of vriendinnen die toch wel eens mee wilden komen op consult.  Ik herinner me het lachen om een papa die het uitbeelden van de ligging van zijn kindje in mama's buik wel heel serieus neemt en de houding liggend op de grond imiteert.  Voldoening, vreugde, ik mag delen in intens geluk en soms intens verdriet. Flitsen van herinneringen schieten voorbij.

De spannende eerste ontmoeting groeit gedurende de zwangerschapsmaanden uit tot een soort van vriendschap. Soms een tijdelijke vriendschap, soms een blijvende verbinding. Bijzonder is dat. Ik kan daar zo ontzettend dankbaar voor zijn. Mijn hart groeit elke keer weer als ik een update krijg van een mama die even een fotootje stuurt van haar mannetje dat rechtop zit, of in de kinderstoel zit, of een guitige eerste lach, of de kaarsjes op de verjaardagstaart van een meisje dat haar eerste verjaardag viert. Of een berichtje dat ze “alleen om mij nog eens te zien, weer zwanger willen worden”. (dames dames, een kopje thee komen drinken kan ook gewoon hoor :P). Maar zonder gekheid, hoe bijzonder is dat toch he? Negen maanden, nog niet eens! waarin je elkaar leert kennen, laat een stempel na, bij mij en ik denk ook bij het zwangere koppel, de jonge ouders.

Na een geboorte, midden in de nacht of op een andere onmogelijk tijdstip, of wanneer ik op zaterdag of zondag op visite kom beseffen vaders en moeders zich ineens, dat als ik bij hen in de nacht aanwezig ben, of in het weekend, dat ik dat dus ook op andere momenten bij andere mensen ben. Dan realiseren ze zich dat wanneer ze op spreekuur zijn geweest aan het eind van de dag, mijn dag misschien helemaal niet afgelopen is, dat ik misschien ook in de nacht er nog uit moet, of de nacht voordat ze in de ochtend op spreekuur kwamen, niet geslapen had. (als ik er dus eens verwilderd uit zie ;) now you know why) (al is dat niet altijd het excuus. ik gebruik hem wel :D). Ouders realiseren zich na die geboorte ineens dat er privé toch wel veel aanpassing gevraagd wordt, van mij, maar ook van mijn gezin.  Dat klopt. Het vraagt veel, heel veel, af en toe TE veel. Maar het is een keus die ik ooit gemaakt heb en tot nu toe is de balans nog positief. Ik krijg er namelijk ook heel veel voor terug. Inspiratie, blijdschap, geluk, liefde, vriendschappen.

Maar ook steun. Twee maanden geleden overleed mijn moeder. Natuurlijk hakte dat er flink in. Mijn wereld stond op zijn kop. De praktijk moest door gaan! Geboortes zet je immers niet even op pauze.
Ouders krijgen hun kindje, dat is een blijde gebeurtenis. Dat mag niet overschaduwd worden door mijn verdriet. Twee dagen na het overlijden, mocht ik een prachtige thuisgeboorte begeleiden bij twee prachtige mensen. Het was een bijzondere avond. Er heerste blijdschap en vreugde. Met gepaste ingetogenheid van mijn kant, maar bovenal blijdschap, vreugde.
De meeste cliënten (en "vroegere cliënten") wisten dat mijn moeder overleden was, ik kreeg bloemen, kaartjes, knuffels, groeten, berichtjes, nog meer knuffels, te veel om op te noemen. Ik voelde me omringd met en door mensen die me droegen, niet alleen bekenden, vrienden, familie, maar ook mijn zwangere koppels hielpen me erdoor heen. Op zulke momenten is het gewoon heel voelbaar hoe veel ik terug krijg voor de manier waarop ik werk. Het kost veel, het vraagt veel aanpassing en heel soms mopper ik er om. En mopper ik zelf niet, dan mopperen mijn kinderen ook heus wel eens, of mijn man, maar echt, de momenten waarop ik geniet, voeren nog steeds de boventoon. Het is een roerig jaar geweest, de verhuizing, de verbouwing, het verplaatsen van de keuken naar de praktijkruimte, weer naar de keuken weer naar de praktijk het bleef maar doorgaan. Mijn cliënten waren flexibel, zij gingen steeds met mij mee. De verbouwing van de praktijkruimte zit nu langzamerhand in de afrondende fase. Er moeten nog wat dingen gebeuren, maar voorlopig zit ik niet meer in de keuken :D

Toch vinden er ook op dit moment veel veranderingen plaats. Ik ben verschillende lezingen en workshops aan het organiseren, activiteiten die ik al ruim twee jaar van plan was om te organiseren, maar waarvoor ik een ruimte moest zoeken die geschikt was voor groepen. Ik stelde me voor dat dit soort avonden ervoor kunnen zorgen dat mensen in aanraking kunnen komen met informatie die niet op elke hoek verkrijgbaar is. Informatie waar juist de mensen die mijn praktijk bezoeken, naar zoeken. Maar niet alleen informatie, ik hoop ook met die avonden ervoor te zorgen dat mensen met elkaar verbonden worden. Elkaar leren kennen, elkaar kunnen steunen, helpen, van elkaar kunnen leren en niet steeds zelf het wiel uit te hoeven vinden. Dat er een soort van netwerk ontstaat waarin dames en heren contacten leggen, die misschien tijdelijk zijn, maar waarin ook vriendschappen kunnen worden gesloten voor het leven. De eerste lezing over draagdoeken was een superfijne avond. Een leuke groep mensen die met elkaar en met de draagconsulente alle mogelijkheden van draagdoeken en dragers bespraken en bekeken. De tweede avond over warmtezorg was ook een heerlijke informatieve avond.  Twee lieve gastvrouwen die zich vrijwillig beschikbaar stelden om gedurende de avonden de gasten van drinken te voorzien. De warmte en eenheid was duidelijk voelbaar. De spits is afgebeten. Samen met cliënten worden thema’s bedacht, samen met cliënten worden lezingen opgezet. Er zit zoveel expertise in de “ervaringsdeskundigengroep” die ik graag wil benutten.

Ik begon dus met het schrijven van een geboorteaankondiging, ik zonk weg in gedachten, schreef dit blog en ga nu gauw zorgen dat twee prachtige wondertjes hun aankondiging krijgen. Maar ik wilde het toch even gezegd hebben.
Het is heerlijk om met zoveel verschillende mensen samen iets op te zetten. Dat is wat ik zo graag wilde, dat is waar ik de afgelopen 3 jaar zo ontzettend hard voor gewerkt heb, dat is waar ik privé veel dingen voor heb moeten laten, maar dat is waarvan mijn hart telkens weer een beetje groeit, ik hoop dat mensen door elkaar geïnspireerd raken, elkaar vinden, elkaar raken en dat daar waar we steeds meer individueel leven, verbinding van mensen mogelijk wordt. Dat is waar ik het voor doe!

Dank jullie wel voor alle inspiratie en warmte die jullie met mij delen <3