Mijn eerste bevalling: Deel 1 van 4 "de uitgerekende datum"

 


Geïnspireerd door de datum van vandaag en een gesprek dat ik gisteren had met een mama uit mijn praktijk, heb ik besloten om jullie mee op reis te nemen naar mijn eigen zwangerschapservaringen. Ik ga proberen regelmatig een klein deel te schrijven. Dit eerste deel, dat dus wordt vervolgd, hoort bij de zwangerschap van ons 1e kindje. Over de zwangerschap vertel ik later, maar omdat het vandaag 8-8-2015 is, begin ik mijn 1e blog met:

#1  “De uitgerekende datum......ik was jong, wist ik veel?!”.

1998, ik was jong, 20 jaar om precies te zijn. Ik wilde al sinds ik veel jonger was kindjes. Ik wist heus hoe je kindjes moest maken (jaja!) en had de mazzel mijn huidige man als 16 jarig meisje tegen het lijf te lopen. Twee belangrijke feiten die hebben bijgedragen aan het uitkomen van die droom.

Ik wist dat ik zwanger was, omdat ik misselijk was, niet gewoon misselijk, zoals je dat ook wel eens kunt zijn als je te veel gedronken of gegeten hebt. Nee, dit was niet gewoon, dit was MISSELIJK.  Con-ti-nue spugen!
Het kon niet anders, ik was zwanger!
De positieve test was een bevestiging van mijn vermoeden. Nadat deze bevestiging echt was doorgedrongen belde ik de huisarts en maakte een afspraak. Al snel werd mij duidelijk gemaakt dat een positieve test een positieve test is, er geen extra bevestiging nodig was en dat ik me mocht aanmelden bij een verloskundige in de buurt. De folder van de praktijk die het dichtst bij ons in de buurt zat kreeg ik mee en dus belde ik die praktijk voor het maken van een afspraak.
Ik was jong, wist ik veel?

We mochten naar de praktijk komen. “We”, want we waren samen zwanger natuurlijk, elke keer dat ik voor een controle naar de verloskundige moest tijdens de zwangerschap, waren we samen. Mijn partner had wisselende diensten en er was altijd wel iets te regelen om tijdens kantooruren samen op spreekuur te kunnen verschijnen. Heel fijn om dit samen te kunnen doen. Het was een periode waarin ik veel vragen had, maar ik stelde ze niet gauw. Ik nam de zwangerschap dag voor dag. Ik was veel ziek. Heel veel ziek. Negen maanden lang. Internet was er nog niet. Althans, dat denk ik, de eerste pioniers maakten er misschien al gebruik van, maar wij hadden nog een pc met zwart beeld en groene lettertjes welke luisterde naar opdrachten als "save", “load” en “run”. Later zou blijken dat het internettijdperk, met vele tot dan onbekende nieuwe woorden, om de hoek stond. Maar reclame op tv met verwijzingen naar websites bestonden nog niet en nee er was dus ook nog geen www.google.nl. (Wat zou ik trouwens tegenwoordig zwangere vrouwen soms hetzelfde wensen, maar dat terzijde). Ik kon met mijn pc prachtige verslagen typen en er gedichten op maken voor het kindje in mijn buik. Wat had ik meer nodig? Ik was jong, wist ik veel?!

“Wat is de eerste dag van je laatste menstruatie?”. De eerste vraag tijdens de intake, na een korte, vlugge, maar prettige kennismaking, bij de verloskundige wel te verstaan. Dit was zo’n moment waarop 20 gedachten in 1 seconde door je hoofd schieten.  Niemand had mij ooit gezegd dat ik die datum had moeten noteren?!? Ik vond het een rare vraag. Zijn er echt vrouwen die hun menstruatiedatum in de agenda noteren? En zo ja, waarom dan? Georganiseerd als ik was, hád ik niet eens een agenda en aan kalenders had ik een bloedhekel! Nog geen 20 jaar later zouden er "apps" bestaan waarin je je cyclus nauwgezet kon bijhouden. Maar nu nog niet. Van apps hadden we nog niet gehoord. Nee, ik kon echt he-le-maal niks met die vraag!

Trouwens, die eerste dag van mijn laatste menstruatie leek ook al miljoenen jaren geleden joh! Minstens! Er hadden ondertussen immers historische gebeurtenissen plaatsgevonden! Leuke en minder leuke. Vele keren spugen, een positieve zwangerschapstest, opa’s, oma’s, zussen, broers het nieuws vertellen, een bezoek aan de huisarts en nu aan de verloskundige.... Ik was al blij dat ik wist wat ik gisteren gegeten had… (hormonen… het zijn krengen!) hoe in hemelsnaam moest ik me die datum van die laatste menstruatie herinneren?!?
Dus wat voor rare vraag was dat nou helemaal?
Mijn antwoord zal geklonken hebben als: “Ehhhhhh…” 
 
Omdat ik dus niet wist welke dag dat was geweest, kon er een afspraak gemaakt worden voor een echo. In het ziekenhuis. Ze zouden daar “de termijn” bepalen door het opmeten van het kindje. Ik kreeg een briefje mee. “Onzekere zs duur. EDLM onbekend”.  Meer uitleg was er niet. Ik dacht nog “komt dat even goed uit dat ik die dag niet wist, krijg ik mooi een echo, kan ik mijn kindje zien”. Ik was jong, wist ik veel?!

Er werd een afspraak gemaakt voor de echo. Wat viel dat tegen! 45 minuten in de wachtkamer, 2 min binnen. Dat was dan inclusief aan en uitkleden (nou ja gevoelsmatig). De echoscopiste gaf ons een hand en keek naar een scherm. Er hing ook een scherm aan het plafond. Daar konden wij “MEEkijken”. Het duurde even voordat we überhaupt doorhadden in welke richting we moesten kijken, maar verder hadden we geen idee WAAR we WAT moesten zien. Ik zag voor de eerste keer in mijn leven een echobeeld. Dat was toen namelijk heus HEEL anders, want nu weten iedereen wel hoe zo'n echobeeld er uit ziet. We zaten vast met een hele intelligente blik te staren naar zwart wit delen, in de hoop iets te herkennen wat op een baby lijkt, zodat we maar vooral niet door de mand vielen, tot er met een pijltje een knipperend vlekje werd aangewezen, dat was het HARTJE! Het HARTJE van ONZE baby!! Het HARTJE van ONZE baby in MIJN buik. In mijn buik groeide dus echt een baby!!  En toen werd het beeld blurry..........
Die hormonen zijn krengen! Dat had ik al ondervonden als ik weer eens vergeten was wat ik ook alweer wilde zeggen, of als ik merkte dat ik echt niet meer kon bedenken wat nou gisteren op tafel stond, of als ik weer eens boven het toilet hing, maar nu ontdekte ik dat hormonen op molecuulniveau stekels moesten hebben, die krengen prikken namelijk vreselijk in je ogen en vertroebelen je beeld!

Ik zal rond de 12 weken zwanger zijn geweest bij de eerste (en tevens laatste) echo. De uitgerekende datum was nu bekend.
08-08-1998, exact 17 jaar geleden, toevallig ook een zaterdag. Ik vond het een prachtige datum. Het lag lekker in de mond “acht-acht-achtennegentig”. (Ja,ja...kom maar op, dat was inderdaad VORIGE eeuw!). Ik had me ingesteld op die datum. Later zou pas blijken hoezeer ik me had ingesteld op die datum.

Het werd 8-8-'98. Mij was verteld dat dit DE uitgerekende datum was, "DE UIT-GE-RE-KEN-DE DA-TUM" (horen jullie de slomotion?). Dus zou ik vandaag bevallen! Vandaag was immers 8-8-98, Toch?
Mijn buik deed best wel wat "dingen" die voor mij door konden gaan als weëen. Ik was nog nooit bevallen. Ik was jong, wist ik veel?!
Die "dingen"  kwamen gedurende de dag regelmatig, we gingen ze timen, NATUURLIJK gingen we ze timen! Joh, elke wee stond keurig op papier! Ze kwamen na een tijdje zelfs zeer  strak getimed om de 7 minuten. Vinden jullie dat trouwens niet WAANzinnig? dat er een tijdsklok in je baarmoederspier zit die precies weet dat het elke 7 minuten weer tijd is om samen te trekken? of elke 5 minuten? of elke 2 minuten? ik vind dat oprecht fascinerend! Je gaat je afvragen. Wat was er eerder? De tijd (en dus de minuut) of de baarmoederspier? Tja en dan raak je de weg toch helemaal kwijt!?
En alsof ik mijn baarmoeder, die zo precies "dingen" kon creëeren dat klusje niet kon toevertrouwen en bewijs moest verzamelen voor als mijn verloskundige zou komen, schreven wij de weeën keurig op, onder elkaar. Stel je voor ze zou me niet op mijn woord geloven dan hadden we altijd nog het lijstje.  Nee serieus dat lijstje, dat was heilig! Aan mijn man de eer om dat bij te houden. Elke wee. Die van 14.22u, die van 14.29u, die van 15.46u die van 15.53u die 16.21u die van 16.28u die van 16.35u enz. en dat was niet het enige, we telden ook nog hoe lang ze duurden. 30 sec. 45 sec. 60 sec 53 sec.... We hadden immers van de verloskundige een prachtig briefje mee gekregen, daarop stond precies wanneer we konden weten dat de bevalling begonnen was en wanneer we mochten bellen. De weeën hoefden nu alleen nog maar net iets sneller te komen voordat ik de verloskundige mocht bellen. Ik voldeed dus nog maar nét niet aan de eisen,  het kon nu dus  niet lang meer duren, het was al avond geworden en de uitgerekende datum was bijna voorbij. Dus nog even "rondwaggelen" met de telefoon in positie, naast de pen en het papier. Klaar voor de start! Ik was jong, wist ik veel?!

Met nog maar een paar uurtjes te gaan voor middernacht, werd de kans dat ons kindje (we wisten niet of het een jongetje of een meisje was) vandaag geboren zou worden, kleiner en kleiner.   "Negen acht achtennegentig" vond ik geen mooie datum. Als je het zo opschrijft: "9-8-98" was het natuurlijk een prachtige datum oftewel “9898” (jaja, ik heb wat met cijfertjes) maar "acht acht achtennegenttig" en "8-8-98" daar kon voor mij geen datum tegenop.

Het werd middernacht, ik was moe, negen maanden spugen, veel spugen, con-ti-nue spugen en ziek zijn hadden hun tol geëist. Ik was teleurgesteld, de weëen kwamen niet sneller achter elkaar, ze leken zelfs wat minder vaak te komen, ik kon de verloskundige niet bellen dat ik aan het bevallen was. Ik voldeed niet aan wat op het briefje stond. Ik moest gaan slapen, oké ik wist nu dat het niet meer 8-8-98 ging worden. Maar voor mij betekende dit, dat nu de bevalling vandaag niet had plaatsgevonden, het vast helemaal niet meer plaats zou vinden. Mijn buik zou als een zeepbel weg te prikken zijn en dan zou samen met de buik, ook de baby zijn. Jammer dan, had je het maar in je agenda moeten schrijven, nu ben je te laat, volgende keer beter. Dat waren mijn gedachten. Het klopte gewoon niet. Dit was niet zoals het zou moeten gaan. Ik was letterlijk en figuurlijk uitgeteld. De kamer om me heen werd blurry..... Hormonen, het zijn krengen!
Ik besloot om maar eens naar bed te gaan. Ik wilde wel nog 1 foto, (letterlijk, want het was de tijd van camara's met rolletjes. En de rolletjes die ik had, wilde ik sparen voor de bevalling) één kiekje van hoé zeer ik vandaag toe was aan de geboorte van ons eerste kindje en een beetje voor de zekerheid, want wat nou als die gedachte van de zeepbel waar werd? Dan had ik in ieder geval een foto voor als ik later groot zou zijn.
Ik was jong, wist ik veel?!

 

Mijn eerste bevalling: Deel 2 van 4 "Check!"

 

 

 


Het werd zondagochtend. Een ochtend die net als alle ochtenden begon met het besef dat ons kindje ook de afgelopen nacht niet geboren was. Ik werd gewoon wakker, net als alle andere ochtenden. Mijn buik bleek dus toch geen zeepbel te zijn geweest en ook was het kindje in mijn buik geen grote grap, dat kon ik duidelijk voelen aan de storm in mijn buik, maar de uitgerekende datum "acht acht achtennegentig" of "8-8-'98" of "8-8-1998" was VOORGOED-VOL-TOOID-VERLEDEN-TIJD. Die datum kwam niet meer. Nooit meer! Op 8 augustus van elk jaar dat zou volgen zou ik denken aan het jaar 1998, het jaar waarin er voor ons kindje een "uitgetelde datum" werd bepaald. Het jaar waarin de uitgetelde datum helemaal niet zo goed uitgeteld bleek te zijn. Het jaar met de slechtst uitgetelde datums ever. Het jaar waarin....
Ik was duidelijk nog steeds wat ‘gepikeerd’  over hoe ik gisteren “in de maling genomen was” en vond dat elk uur voelde als een dag, een week misschien. Misschien was ik gisteren niet in de maling genomen maar had ik me zelf 9 maanden voor de gek gehouden? Ik begreep ondertussen wel dat die uitgerekende datum helemaal niets zegt over wanneer je gaat bevallen. Hadden ze me dat maar eerder uitgelegd, dat had een hoop onprettige gevoelens gespaard, denk ik. Genoeg gedramatiseerd. We moesten door.

Vandaag was het “negen acht achtennegentig”. 17 jaar later bleek 9-8-2015 een prima dag om de 17e verjaardag te vieren, maar in 1998 vond ons kindje het alles behalve een geschikte datum om geboren te worden. Zoals een zondag voor velen bedoeld is, bleef het rustig. Zo nu en dan een periode met wat harde buiken / oefenweeën. Maar er zat geen regelmaat meer in.
Voor de rest van de dag besloot ik niks te ondernemen buiten de deur. Ik wilde bezig zijn met de komst van ons kindje. Niets meer en niets minder.  Ik besloot nog wat tekstjes uit te printen die ik mooi vond, wat mooie oneliners, enkele gedichten. Misschien vond ik nog wat moois om in het fotoalbum te verwerken. Maar ook 9-8-'98 ging voorbij en in de avond wisten we, dat ondanks de periodes met harde buiken,  de kans groot was, dat ons kindje  vandaag niet meer geboren ging worden. Ik denk nog wel vaker terug aan die dagen. Zo rondom de uitgetelde datum. Ik vond het altijd best speciaal om te gaan slapen met de gedachte dat het vannacht misschien……

Ik lag laat te slapen. Het rommelen stopte pas rond 02.00u in de nacht. Ik was moe, mijn ogen zwaar, mijn lichaam loom. Ik wrijf over mijn buik en hoop dat het niet lang meer zal duren, dan dommel ik in slaap. Mijn droom zal me meegevoerd hebben naar verschillende plekjes. Ik weet niet meer  precies waar naartoe. Maar ik weet wel dat ik in mijn droom een toilet opzocht omdat ik heel nodig moest plassen. Dat weet ik omdat ik het me herinner en omdat mijn dagboek me dat vandaag,  17 jaar later. laat lezen. Dat ga ik dus ook doen…….plassen.......in de droom……ten minste dat dacht ik....

Oei!!! dit is geen droom! Ik moet echt plassen!  Ik kijk op de wekker, het is 03.30u in de nacht. Tegen de tijd dat ik door heb dat wakker worden echt wel handig is om te kunnen plassen merk ik dat ik voort moet maken. Ik “ren” (voor zover je dat kan als je nachtblind, hoogzwanger en slaapdronken bent) naar het toilet. Als ik het licht aan doe zie en voel ik dat mijn hele ondergoed en pyjama kletsnat zijn. Hey, oke, dit is best vreemd. Heb ik nou echt in bed geplast? Was het geen droom dat ik moest plassen? Was ik dan toch te laat? Ik verschoon mezelf, loop terug naar de slaapkamer om het bed waar Dävid natuurlijk ook nog in ligt, te controleren. Huh?! Das gek, het bed helemaal droog! Ik moet wel heel dronken zijn. Ik snap er helemaal niks van en besluit weer lekker in bed te gaan liggen. Op het moment dat ik me net lekker had “geïnstalleerd” en mijn voedingskussen (Oh lieve, trouwe, onmisbare vriend!) op zijn plek gelegd had, voelde ik weer vocht lopen. Ik fluister:”Dävid!… Dävid!….ik denk dat mijn vliezen zijn gebroken”....

Dävid moest ook even ontwaken. Dan herinner ik mij dat we bij gebroken vliezen de verloskundige moesten bellen. Dit was een mijlpaal, eureka! Eindelijk een ✅! Wij mochten bellen om te vertellen dat ons kindje er aan ging komen en dat deden we dus! We zouden gaan bevallen! YES!
We ruimden nog snel even wat spulletjes op en haalden de wasmand van de badkamer zodat het netjes was voor als de verloskundige midden in de nacht bij ons op visite kwam. Je wilt een goede indruk maken toch? Ik ging nog net niet mijn haar in model brengen maar weet zeker dat ik er over nagedacht heb.

Dävid belde de verloskundige (ik vond het te spannend). Maar dat was blijkbaar niet de bedoeling. Ik moest de vragen die ze wilde stellen beantwoorden dus vroeg ze mij aan de telefoon. ”Welke kleur heeft het vruchtwater? Is er ook bloedverlies? Heb je weeën?  Voel je het kindje goed bewegen? ......"
Blijkbaar waren de antwoorden allemaal goed genoeg voor de volgende ronde. De volgende ronde die ik helemaal niet in wilde. Ik wilde hem overslaan. Ik wist niet eens dat die ronde bestond! De volgende ronde die "uw vliezen zijn gebroken maar er gebeurd verder helemaal niks" zouden wij wel even overslaan. Maar ja: "ik was jong, wist ik veel?!?!"

Het advies van de verloskundige: “ga nog even lekker slapen, nu het nog kan, morgenochtend om 9.00u kom ik bij jullie thuis langs voor een controle”. Ik was compleet de weg kwijt! Mijn enige gedachte: ”Slapen?! Maar mijn baby komt er toch aan?” Ik vond het echt zo gek! Ik geloofde er ook helemaal niks van. Morgenochtend 9.00u, dat gingen we heus niet halen, we wisten het zeker.

Dävid en ik hebben dubbel gelegen om de scene die zich deze nacht in bed  had afgespeeld. Maar vonden het allebei maar niks om nu te gaan slapen. We belden een vriendin, Opa’s en oma’s. Ook al was het midden in de nacht, onze baby kwam eraan!
We pakten de pen, het papier, de telefoon en een glas drinken. Maar geslapen? Nee, we hebben die nacht geen oog meer dicht gedaan……

 

Mijn eerste bevalling: Deel 4 van 4 "De eindsprint"

 


We vertrokken midden in de nacht naar het ziekenhuis.
Onze verloskundige is mee gegaan naar de verloskamer en toen we goed en wel geïnstalleerd waren (ctg om de buik) ging ze naar huis. Ik weet nu wel, omdat ik zelf verloskundige ben waarom het meestal zo gaat, al zie ik het zelf graag anders, maar ik begreep dat toen niet. Echt niet. Waarom ging ze naar huis? Ze kon toch even met ons samen wachten? We waren al bijna op de helft immers. 4 cm is BIJNA de helft van 10cm. Het zal wel normaal zijn dacht ik. De gynaecoloog neemt het immers over. Ik vond het NIET fijn.

Daar zaten we dan met zijn tweeën, in een kamer in het ziekenhuis, met banden om mijn buik. De ene band zou het hartje registreren van het kindje, de andere registreerde mijn weeën. Dat deze taak in de drie dagen hieraan voorafgaand van Dävid was, daar vroeg niemand naar. Dus gingen we ons focussen, focussen op het apparaat. Tussen de 110 en 160 slagen is goed zeiden ze.  De hartslag werd ook wel eens 164 dus dat is dan niet goed, toch? Maar nee, zo bleek het niet te werken. Maar die focus die bleef. Ze zullen het niet voor niets zeggen dus we letten beiden erg goed op de cijfertjes op het apparaat. Die focus, die was niet fijn! Alles behalve zelfs. Mijn focus zat niet in mijn lijf, maar in het apparaat. Had ik een wee? dan zag ik dat eerder aan het stijgend lijntje op het papier dan dat ik het voelde in mijn lichaam, zakte de wee af, dan voelde ik dat later in mijn lijf, dan dat ik het lijntje naar beneden zag gaan op papier. Op papier ja, want er was toen geen scherm waarop we mee konden kijken. Ik werd deze focus zo enorm zat! Ik draaide me met mijn rug naar het apparaat, wilde het niet meer zien. Ik wilde bevallen, baalde dat we daar in het ziekenhuis waren, alleen. Ik had niet veel pijn, het was goed te doen. Ik kon tussendoor praten, wat eten, wat drinken. Maar dit was toch een heel ander “logisch gevolg op de zwangerschap” dan ik me had voorgesteld.
Toen kwam de verpleegster binnen voor een controle. Omdraaien was volgens haar geen optie, want dan viel de registratie weg. Ik moest dus op mijn rechterzijde blijven liggen. Ze draaide het apparaat dan wel van ons af, zodat we niet hoefden te focussen op de cijfertjes.

Waarom we toen, in die nacht, al naar het ziekenhuis vertrokken zijn snap ik nog steeds niet. De eerste arts die zich liet zien kwam om 7u mijn kamer op. Om te kijken hoe het met mijn ontsluiting was. Ik had 4 cm ontsluiting. Dat was dus evenveel ontsluiting als thuis. Er was wat ontsluiting betreft dus niets, helemaal niets veranderd. (Ik vraag me wel eens af hoe het zou zijn  gegaan als we thuis waren gebleven, in ieder geval tot in de ochtend). Hij vertelde al toen hij binnenkwam dat ik er wel heel vrolijk bij lag voor een vrouw die gaat bevallen. (tja, stel je voor!).  Blijkbaar was ik dus nog steeds niet echt aan het bevallen. Omdat ik “niet gevorderd” was, zou er een infuus ingebracht worden en daar zou weeën opwekkende medicatie langs gegeven worden. Dit zou dan zorgen dat ik beter en sneller ontsluiting zou krijgen.
Het medicijn werd steeds een beetje opgevoerd. Wij dachten, (alweer) NU gaat het beginnen! De weeën veranderden inderdaad. Ze kwamen vaker en vaker. Maar al heel snel reageerde ons kindje op deze weeën met een tragere hartslag.  Daarom moest het medicijn weer verminderd worden. Als het dan weer goed ging met het kindje werd het weer opgebouwd. Maar binnen no time had ik continue weeënstorm en opnieuw een tragere hartslag. Had ik toen een fractie geweten van wat ik nu weet….

Maar dat was niet het geval, dus ik onderging wat ik ‘moest’ ondergaan. Ik lag op bed, op mijn rug,  uur…. na uur….. na uur…….
Met banden om mijn buik, ook dat nog, want ons kindje moest goed geregistreerd worden. Na een poosje had ik heftige rugweeën, op mijn rug liggen was geen optie meer dus draaide ik op mijn zijde. Met als gevolg dat de hartslag weer te wisselvallig werd om een goed beeld te vormen van de conditie van ons kindje. Dus werd er een electrode op het hoofdje geplaatst. "Inwendige monitoring" noemden ze het.  Had ik toen geweten wat ik nu weet.
Oef…..Tranen..........daar waren ze weer.
 
De uren tikten voorbij, de vordering weigerde. Er gebeurde weinig tot niets. 6cm, laat op de middag. Het kon zijn dat dit kwam door dat mijn kindje er “verkeerd” voor lag. Het kindje was nog niet geboren en deed al dingen verkeerd?! De dokter vertelde dat hij het inwendig kon proberen te "corrigeren". Dit klonk minder heftig dan het was. Dit was echt een traumatische ervaring voor mij, niet om WAT er gedaan werd, maar om HOE het gedaan werd. Ik deed er helemaal niet toe, er moest een handeling gebeuren…. En dus gebeurde er een handeling. Ook al vroeg ik om even te wachten tot de wee voor ik was, ook al schreeuwde ik het uit.
En daar waren weer die tranen….. Nu ook bij Dävid

Weer wat uurtjes later nog steeds 6 cm. Omdat ik, Dävid en de verpleegkundigen boos geworden waren op de arts, om wat zich had afgespeeld tijdens de poging tot  draaien, kwam er een nieuwe dokter die mij zou gaan begeleiden. Hij kwam binnen met voor mij, toen, de meest als muziek klinkende woorden van de afgelopen 3 dagen. “meisje, zo ga je dit niet volhouden he? Je kindje vindt een hogere dosis weeënopwekkers niet fijn, dus we hebben tijd nodig, veel tijd misschien. We gaan je een ruggenprik geven”. Ik vond het idee ruggenprik, griezelig. Ik wist niet wat ik nu wist…… dus kreeg ik de ruggenprik. Ik was er toen echt heel blij mee!

Ik heb wat geslapen. Kon mijn benen niet meer bewegen, ook die waren verdoofd. Maar dat nam ik voor lief. Ik lag rustig (kon ook niet anders  ) Dävid at zijn maaltijd op (of ja…. mijn maaltijd die ik niet wilde).
Toen de medicatie begon uit te werken, meldde ik dit, want dat was de bedoeling, opnieuw controle. 6 cm. Weer niks gevorderd.
Er zou een nieuwe dosis pijnstilling klaar worden gemaakt. De verpleegster ging weg, maar niet veel later voelde ik ineens een drukkend gevoel...

Dit is gek?!?…. Het was geen pijn. Maar druk. Dävid drukte op de bel. Nog geen minuut later voelde ik niet alleen druk, maar was het hele gevoel van de wee terug. De verpleegster kwam. De arts assistent werd er bij gehaald. Er werd gecontroleerd op ontsluiting. Ik had 8 cm…….
Er werd besloten om even geen dosis meer toe te dienen, maar af te wachten. De arts assistent verliet de kamer. De verpleegkundige was nog even bij ons. Het drukgevoel dat ik had veranderde in een vloek en een zucht in onhoudbare persdrang! De verpleegkundige was nog bij mij. Ik mocht niet persen, moest proberen te puffen omdat ik nog geen 10 cm had. Toen ik aangaf dat het echt niet ging, dat puffen onmogelijk was, zei ze de volgende wee: ”Wacht maar, het duurt niet lang meer, ik zie al haartjes!” Ze drukt op de bel, gooit de deur open, roept “ik wil een arts, NU!”
Jeetje, wat gebeurde er zojuist? wat is er aan de hand? ik kan toch niet nu? 10? …. PERSDRANG!! Onhoudbaar!!!

Na 3 weeën werd ze geboren….. ZE! Een Meisje dus! Het was het mooiste meisje dat ik ooit had gezien. Ik kon het niet geloven. Ze was er! Ze kwam, juist op het moment dat ik dacht dat ze nooit meer zou komen.
We maakten rustig kennis.
Alles was goed met haar! Alles was goed met mij, alles was goed met Dävid. Ze was er, alles was vergeten, alles wat er gebeurd was. We hadden ons eerste kindje.  We waren een gezinnetje. En daar waren de tranen. En ja, ook nu weer bij Dävid. Alles was goed nu…..tot het moment dat…..

Daar zaten we dan. Dävid met gevulde buik van de avondmaaltijd die ik niet wilde en ik? Ik met lege buik. Geen kindje in mijn armen…. Mijn kindje was niet bij mij…  Omdat ik meer dan 24u gebroken vliezen had, moest het kindje ter observatie mee naar de neonatologie omdat er kans was op infectie. Had ik toen geweten wat ik nu weet...

Maar dat was niet het geval.

Op dinsdag 11-08-1998 werd ze geboren, om 19.30u in de avond. Er is nooit een mooiere dag geweest in augustus. Er kon geen datum tegenop. niet 08-08-1998, niet 09-08-1998, niet 10-08-1998 wat bleek 11-08-1998 een mooie dag! Een prachtige dag! De prachtigste dag van alle prachtigste dagen!

De gevoelens van toen kan ik nog helemaal terug halen, mooie gevoelens en minder mooie gevoelens. Er zijn vele momenten geweest waarop ik tranen gelaten heb tijdens mijn aanwezigheid in het ziekenhuis en dat was niet alleen van blijdschap ☹
Het verdriet dat ik voelde tijdens  die dagen in het ziekenhuis, de vreselijke ervaring tijdens het corrigeren van de ligging van het hoofdje, het gescheiden zijn van mijn meisje, de eerste twee dagen van het leven van mijn kindje, dat heb ik nooit meer, gelukkig, NOOIT MEER gevoeld.

Het was een heftige reis maar ook een hele bijzondere, prachtige, intense ervaring. Maar ik wens dat niemand die ik begeleid tijdens hun zwangerschap en bevalling de dingen die ik als negatief ervaren heb hoeft mee te maken.…....

Vandaag op dinsdag 11-08-2015 vieren we haar 17e verjaardag en post ik een blog over haar geboorte. Om 19.30u precies!
Vandaag rollen er geen tranen van verdriet…. Alleen maar van blijdschap, heel veel trots en blijdschap!
Proficiat lieve meid, nog steeds het mooiste meisje dat ik ooit heb gezien

 

 

 

 

Mijn eerste bevalling: Deel 3 van 4 "Emotionele achtbaan"

 

 


David en ik hebben geen regelmaat kunnen ontdekken in de activiteit die in mijn buik plaatsvond. Het was gewoon een nacht van zondag op maandag waarin we (achteraf wisten we dat) min of meer vrijwillig besloten hadden om niet te gaan slapen. Vrijwillig omdat we dachten dat het wel zou gaan beginnen. Met pen en papier in de aanslag om de weeën te timen fantaseerden we over hoe het allemaal zou gaan, keken we nog een keertje na of alles in de tas zat. We zouden naar het ziekenhuis gaan in Heerlen zodra de bevalling goed op gang was. Dat hadden we zo afgesproken toen ik rond de helft van mijn zwangerschap de vraag gesteld kreeg waar ik wilde bevallen. borst of flesvoeding? Thuis of in het ziekenhuis? Het ziekenhuis was voor ons een logische keus. Waarom? Geen idee. Ik kreeg geen vraag naar waarom ik dat wilde. Achteraf  vind ik dat heel jammer, ik was jong, wist ik veel?! (jaja, daar is ie weer).

Dävid en ik keken uit naar het moment dat de verloskundige ons zou komen bezoeken om 9.00u in de ochtend zodat ze ons kon vertellen wat de volgende stap zou zijn en waarvoor we nu eigenlijk in de startblokken zaten. Ze kwam inderdaad om 9.30u, controleerde het vruchtwater, dat helder bleek te zijn en dat bleek de bedoeling te zijn. Constateerde dat ik nog geen weeën had, vertelde dat we daar op aan het wachten waren en sprak met ons af dat ze rond 16.00u in de middag nog eens terug zou komen.

WAT!?!?!? 16.00u in de middag? Toen vannacht mijn vliezen scheurden had ik nooit niet gedacht dat ik om 16.00u in de middag nog een controle zou krijgen om te kijken of ik dan misschien wél aan het bevallen zou zijn, of ik dan misschien wél weeën zou hebben. In mijn verhaal was ik al lang bevallen rond die tijd. Ik zag nooit op tegen de bevalling, had geen angst, voor mij was de bevalling een logisch gevolg op de zwangerschap. De zwangerschap, die ik door het ziek zijn, inmiddels behoorlijk zat was, dus kom maar op. Geen moment had ik gedacht over hoe lang het zou duren, geen moment had ik gedacht dat vliezen konden breken zonder dat er weeën zouden volgen, geen moment had ik gedacht dat ik me geen raad zou weten met de tijd die we moesten afwachten op weeën. Want wat ga je doen als je voortdurend water druppelt, moe bent omdat je niet geslapen hebt, maar niet wilt slapen omdat je wilt bevallen? De tijd ging traag voorbij.....

Om 16.00u kwam inderdaad de verloskundige opnieuw, om opnieuw te constateren dat er niets veranderd was. Ze sprak met ons af dat we in de avond rond 19.00u maar naar de praktijk moesten komen wandelen. Wandelen zette misschien alles wel in gang. En toen ging ze weer. Niet lang nadat ze vertrok voelde ik weer krampen. YES! Daar gaan we misschien. Pen, papier........16.20u, …..16.28u…..16.35u….16.41u…..16.46u en zo ging het wel door. Heerlijk! Ik had weeën. Ze waren prima te doen, ze leken regelmatig. Helemaal mooi. Om 18.00 belde ik de praktijk, dat ik niet gelopen kwam, omdat ik weeën had. Dus zou de verloskundige dan wel naar mij komen. Fijn! Ik hobbelde verder.  De weeën kwamen rond de 7 minuten (gemiddeld), ik voelde ze een beetje in mijn buik, maar vooral in mijn rug. Ik was goed bezig!

Helemaal blij dat het op gang was gekomen  kwam de verloskundige mij rond 19.00u de ontmoedigende woorden brengen dat de weeën toch echt om de 4-5 minuten moeten komen. Ik was dus nog niet aan het ‘bevallen’ maar aan het ‘rommelen’!
Oke, weer wat geleerd. Een bevalling kon dus gewoon “beginnen” met gebroken vliezen, zonder dat het echt “begonnen was”. Tjonge jonge, wist ik veel!?

Maar dat was niet het enige wat ze vertelde. Als vannacht om 03.30u de baby niet geboren zou zijn, zou de verloskundige morgenochtend bellen met het ziekenhuis en me overdragen aan de gynaecoloog! Nu komt er dus ook nog tijdsdruk bij! Fijn is dat! Een deadline was het! Behalve dat ik moe was voelde ik me niet verkeerd. Ik voelde niks van die tijdsdruk in mijn lijf, maar die was er blijkbaar wel volgens de verloskundige. “Overdragen aan de gynaecoloog”, “over-dra-gen-aan-de-gyn-ae-co-loog!” brrr… Dat was iets wat ik echt niet wilde!!!
Mensen die mij kennen weten dat het niet alleen te maken had met het feit dat de bevalling dan waarschijnlijk nog lang zou duren.

Ik werd begeleid door een groepspraktijk en was heel blij dat de verloskundige die dienst had mijn bevalling zou begeleiden. En nu dit! Ik zag het al gebeuren. Dan lig ik in het grote ziekenhuis (waar ik echt niet graag was) met een vreemde arts, of misschien wel 2, of 3??….. Nee dat zou niet gebeuren. We hadden nog wat uren te gaan, de weëen waren begonnen, het zou wel goed komen…….

Om 22.00 zijn we naar bed gegaan. Dävid heb ik om 01.45u  wakker gemaakt omdat de weeën tussen 22.00 en 02.00 zich hadden opgebouwd en nu toch wel heel snel kwamen, hij MOEST wel wakker worden natuurlijk, want ….. pen, papier…TIMEN! :D

Daar gingen we weer. Al snel bleek dat de weeën elke 3 minuten kwamen. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe het voelde om die tijden op dat briefje te zien. Het ging een beetje zo:
Jeanny:“ja daar komt weer eentje”
David kijkt op klok. Schrijft tijd op.
Jeanny: “nu is hij weg”
David kijkt op klok, schrijft duur op.
Jeanny komt op adem.
Jeanny: Ja daar komt weer eentje”
David kijkt op klok, grote ogen, kijkt naar mij, nu ook bij mij grote vragende ogen.
Jeanny:” en?”
David: ”dat waren maar 3 minuten!”

Het is een bijzondere activiteit, dat weeën timen, het brengt spanning mee, sensatie haast, je bent samen met iets bezig, je merkt dat het opbouwt, je weet dat het je dichterbij brengt, als het zich opbouwt.....en weet je, nu 17 jaar later, weet ik nog waar we waren, hoe de kamer was, waar de pen lag en het papier, welk horloge gebruikt werd... het heeft indruk gemaakt, dat timen.....  maar achteraf hadden we beter met hele andere dingen bezig kunnen zijn. Maar ja,… we waren jong. . . wisten wij veel?!

Oke, we hadden weeën EN we hadden weeën om de 3 minuten EN het was nog geen 03.30u!! Dit was goed! We zouden de verloskundige gaan bellen met het goede nieuws. Ze kon onze bevalling begeleiden zoals al steeds ons plan was. YES!
De verloskundige kwam langs, het was 2.45u in de nacht. Er werd gecontroleerd hoeveel ontsluiting ik had. Ik had 4 cm ontsluiting. Zie je nou, ik was echt wel ECHT bezig, ik was wél aan het bevallen! YES! YES! Na de woorden: ”je hebt 4 cm ontsluiting” volgden echter ook de woorden: “maar dat gaan we natuurlijk nooit redden voor 3.30u hè Jeanny? Ik zal je moeten overdragen aan de gynaecoloog”…..
Alsof iemand me met een koud water tuinslang wakker sproeide, ontwaakte ik uit mijn bevalmodus. Om alles waar ik tot nu toe om gebaald had in de afgelopen dagen, van het niet bevallen op mijn uitgetelde datum, naar het niet opstarten met regelmatige weeën, naar het merken dat het toch wel lang zou duren voordat ik echt ging bevallen, had ik nergens zo enorm van  gebaald en was ik nooit zó onderuitgehaald als door deze mededeling. Ik “moest” met de gynaecoloog bevallen.….
Gelukkig ging mijn verloskundige mee naar het ziekenhuis…….

Inspiratie en dat soort dingen



Een geboorte aankondiging schrijven brengt me altijd eerst terug in de tijd. Herinneringen flitsen voorbij. Soms terug naar een eerste mailcontact. “ik heb veel over je gehoord”. “mijn vriendin, die en die, vertelde over je”. “heb je nog plek in januari?”. “Wij zijn onverwacht zwanger, we vinden het spannend, maar hij of zij is zo gewenst!” of “We waren op het internet  op zoek naar een verloskundige, we zagen dat jij solo werkt, dat lijkt ons heel prettig”. Ieder koppel komt met hun eigen verhaal. Leuk vind ik dat. De mail geeft me al een beeld van wie iemand is, een gevoel.

Dan komt de eerste afspraak, de intake. Ik zie het koppel binnenkomen. Vaak een beetje gespannen, het is ook nog al wat, zo’n eerste afspraak bij de verloskundige! Iemand die je niet kent, die je toch moet gaan begeleiden bij een van de belangrijkste gebeurtenissen in je leven. Zou het klikken? is ze wie we denken dat ze zal zijn? Wat zal ze ons allemaal gaan vragen, hoe ziet zo een intake eruit? Ik zie het de mensen denken. Soms zie ik ze denken:” ahhh dus JIJ bent Jeanny” met een bijna hoorbare zucht van opluchting. Met een blik van:”Blijkt die Jeanny gewoon een hele normale vrouw te zijn”.  Haha.. Leuk is dat, ik ziet het gebeuren en denk:”Laat ik het ijs maar vlug breken”.

Maar ook ik kan het soms spannend vinden, die eerste ontmoeting, want ik realiseer me telkens weer dat ik een zwanger koppel mag gaan begeleiden bij hun reis naar het ouderschap. Een groots gebeuren, wat kwetsbaar is, fragiel. Als je het mij vraagt wordt er een relatie aangegaan die niet te vergelijken is met welke zorgverlener- cliënt relatie dan ook! Telkens weer realiseer ik me dat. Deze relatie is uniek. Het contact is uniek, de gebeurtenis is uniek, het verhaal is uniek.
Ondanks dat solo werken veel voordelen kent, kan het solistisch werken wanneer er geen klik is, ook nadelig zijn. Want een collega waarmee het misschien meer klikt, is niet voorhanden binnen de praktijk. En juist die klik is in deze relatie zo ontzettend belangrijk.
Die eerste ontmoeting,  een eerste gedachte, een eerste gevoel. Soms direct een klik, soms iets later, maar meestal toch wel al tijdens de eerste afspraak. Fijn! bij het afsluiten van die eerste afspraak voel ik blijdschap, vreugde, ik kan me verheugen op wat komen gaat, het avontuur van de mensen die ik de hand schud, wordt ook een beetje mijn avontuur, ik mag delen in het geluk, soms in het verdriet, maar ook dat, misschien dat nog wel veel meer, geeft een verbinding.

En dan zit ik, vaak in de avond, achter mijn laptopje, te schrijven over een geboorte, een ervaring, een reis, in gedachte schiet ik van de eerste ontmoeting, het ijs wat gebroken wordt, naar een berichtje dat ik ontvang, een berichtje waarin blij gedeeld wordt dat mama en papa te horen kregen of ze een jongen of meisje verwachten. Of ik schiet weer terug naar  de tranen op mama’s wangen als ze de eerste keer het kloppend hartje hoort. Of de trotse blik op papa’s gezicht wanneer hij voelt hoe het kindje in de buik ligt of praat over hoe prachtig zijn vrouw eruit ziet. De blijdschap van een nieuwe zwangerschap wanneer een eerdere prille zwangerschap helaas misliep. Ik zie mama en papa voor me wanneer ze hun bevalplan geschreven hebben en met me bespreken, ik herinner me het “fantaseren” over hoe deze bevalling of geboorte nou toch zou gaan, de humor, de leuke anekdotes, de typische uitspraken van papa, of mama, de bezoekjes van grote broers of zussen die trots mee helpen bij het luisteren van het hartje.  Maar ook oma’s of vriendinnen die toch wel eens mee wilden komen op consult.  Ik herinner me het lachen om een papa die het uitbeelden van de ligging van zijn kindje in mama's buik wel heel serieus neemt en de houding liggend op de grond imiteert.  Voldoening, vreugde, ik mag delen in intens geluk en soms intens verdriet. Flitsen van herinneringen schieten voorbij.

De spannende eerste ontmoeting groeit gedurende de zwangerschapsmaanden uit tot een soort van vriendschap. Soms een tijdelijke vriendschap, soms een blijvende verbinding. Bijzonder is dat. Ik kan daar zo ontzettend dankbaar voor zijn. Mijn hart groeit elke keer weer als ik een update krijg van een mama die even een fotootje stuurt van haar mannetje dat rechtop zit, of in de kinderstoel zit, of een guitige eerste lach, of de kaarsjes op de verjaardagstaart van een meisje dat haar eerste verjaardag viert. Of een berichtje dat ze “alleen om mij nog eens te zien, weer zwanger willen worden”. (dames dames, een kopje thee komen drinken kan ook gewoon hoor :P). Maar zonder gekheid, hoe bijzonder is dat toch he? Negen maanden, nog niet eens! waarin je elkaar leert kennen, laat een stempel na, bij mij en ik denk ook bij het zwangere koppel, de jonge ouders.

Na een geboorte, midden in de nacht of op een andere onmogelijk tijdstip, of wanneer ik op zaterdag of zondag op visite kom beseffen vaders en moeders zich ineens, dat als ik bij hen in de nacht aanwezig ben, of in het weekend, dat ik dat dus ook op andere momenten bij andere mensen ben. Dan realiseren ze zich dat wanneer ze op spreekuur zijn geweest aan het eind van de dag, mijn dag misschien helemaal niet afgelopen is, dat ik misschien ook in de nacht er nog uit moet, of de nacht voordat ze in de ochtend op spreekuur kwamen, niet geslapen had. (als ik er dus eens verwilderd uit zie ;) now you know why) (al is dat niet altijd het excuus. ik gebruik hem wel :D). Ouders realiseren zich na die geboorte ineens dat er privé toch wel veel aanpassing gevraagd wordt, van mij, maar ook van mijn gezin.  Dat klopt. Het vraagt veel, heel veel, af en toe TE veel. Maar het is een keus die ik ooit gemaakt heb en tot nu toe is de balans nog positief. Ik krijg er namelijk ook heel veel voor terug. Inspiratie, blijdschap, geluk, liefde, vriendschappen.

Maar ook steun. Twee maanden geleden overleed mijn moeder. Natuurlijk hakte dat er flink in. Mijn wereld stond op zijn kop. De praktijk moest door gaan! Geboortes zet je immers niet even op pauze.
Ouders krijgen hun kindje, dat is een blijde gebeurtenis. Dat mag niet overschaduwd worden door mijn verdriet. Twee dagen na het overlijden, mocht ik een prachtige thuisgeboorte begeleiden bij twee prachtige mensen. Het was een bijzondere avond. Er heerste blijdschap en vreugde. Met gepaste ingetogenheid van mijn kant, maar bovenal blijdschap, vreugde.
De meeste cliënten (en "vroegere cliënten") wisten dat mijn moeder overleden was, ik kreeg bloemen, kaartjes, knuffels, groeten, berichtjes, nog meer knuffels, te veel om op te noemen. Ik voelde me omringd met en door mensen die me droegen, niet alleen bekenden, vrienden, familie, maar ook mijn zwangere koppels hielpen me erdoor heen. Op zulke momenten is het gewoon heel voelbaar hoe veel ik terug krijg voor de manier waarop ik werk. Het kost veel, het vraagt veel aanpassing en heel soms mopper ik er om. En mopper ik zelf niet, dan mopperen mijn kinderen ook heus wel eens, of mijn man, maar echt, de momenten waarop ik geniet, voeren nog steeds de boventoon. Het is een roerig jaar geweest, de verhuizing, de verbouwing, het verplaatsen van de keuken naar de praktijkruimte, weer naar de keuken weer naar de praktijk het bleef maar doorgaan. Mijn cliënten waren flexibel, zij gingen steeds met mij mee. De verbouwing van de praktijkruimte zit nu langzamerhand in de afrondende fase. Er moeten nog wat dingen gebeuren, maar voorlopig zit ik niet meer in de keuken :D

Toch vinden er ook op dit moment veel veranderingen plaats. Ik ben verschillende lezingen en workshops aan het organiseren, activiteiten die ik al ruim twee jaar van plan was om te organiseren, maar waarvoor ik een ruimte moest zoeken die geschikt was voor groepen. Ik stelde me voor dat dit soort avonden ervoor kunnen zorgen dat mensen in aanraking kunnen komen met informatie die niet op elke hoek verkrijgbaar is. Informatie waar juist de mensen die mijn praktijk bezoeken, naar zoeken. Maar niet alleen informatie, ik hoop ook met die avonden ervoor te zorgen dat mensen met elkaar verbonden worden. Elkaar leren kennen, elkaar kunnen steunen, helpen, van elkaar kunnen leren en niet steeds zelf het wiel uit te hoeven vinden. Dat er een soort van netwerk ontstaat waarin dames en heren contacten leggen, die misschien tijdelijk zijn, maar waarin ook vriendschappen kunnen worden gesloten voor het leven. De eerste lezing over draagdoeken was een superfijne avond. Een leuke groep mensen die met elkaar en met de draagconsulente alle mogelijkheden van draagdoeken en dragers bespraken en bekeken. De tweede avond over warmtezorg was ook een heerlijke informatieve avond.  Twee lieve gastvrouwen die zich vrijwillig beschikbaar stelden om gedurende de avonden de gasten van drinken te voorzien. De warmte en eenheid was duidelijk voelbaar. De spits is afgebeten. Samen met cliënten worden thema’s bedacht, samen met cliënten worden lezingen opgezet. Er zit zoveel expertise in de “ervaringsdeskundigengroep” die ik graag wil benutten.

Ik begon dus met het schrijven van een geboorteaankondiging, ik zonk weg in gedachten, schreef dit blog en ga nu gauw zorgen dat twee prachtige wondertjes hun aankondiging krijgen. Maar ik wilde het toch even gezegd hebben.
Het is heerlijk om met zoveel verschillende mensen samen iets op te zetten. Dat is wat ik zo graag wilde, dat is waar ik de afgelopen 3 jaar zo ontzettend hard voor gewerkt heb, dat is waar ik privé veel dingen voor heb moeten laten, maar dat is waarvan mijn hart telkens weer een beetje groeit, ik hoop dat mensen door elkaar geïnspireerd raken, elkaar vinden, elkaar raken en dat daar waar we steeds meer individueel leven, verbinding van mensen mogelijk wordt. Dat is waar ik het voor doe!

Dank jullie wel voor alle inspiratie en warmte die jullie met mij delen <3